HIJMS Kinu (1922)
l
 
Indeks

Aktualnosci
Capital Ships

Nieco historii
Utracone K

Aboukir
Adm. Graf Spee
Adm. Nachimow
Alb. da Barbiano
Alb. da Giussano
Argyll
Armando Diaz
Ashigara
Astoria
Atlanta
Black Prince
Blücher (1937)
Brummer
Canberra
Charybdis
Chokai
Cöln (1909)
Cöln (1916)
Cressy
Defence
De Ruyter
Dmitrij Donskoj
Dragon
Drake
Dresden (1907)
Dresden (1917)
Durban
Edinburgh
Elbing
Emden
Exeter
Frankfurt
Frauenlob
Furutaka
G. d. Bande Nere
Haguro
Hampshire
Helena
Hogue
Houston
Indianapolis
Java
Jintsu
Juneau
Karlsruhe
Kinu
Königsberg
Kuma
Kumano
Maine
Mainz
Manchester
Maya
Midilli
Mogami
Nachi
Neptune
Northampton
Nürnberg (1916)
Pallada
Perth
Prinz Eugen
Quincy
Raleigh
Rochester
Rostock
Sakawa
Sydney
Vincennes
Warrior
Wiesbaden
Wilkes-Barre

Położenie stępki 17.01.1921
Wodowanie 29.05.1922
W służbie od 10.11.1922
Modernizacje 1924, 1930-34
Zatopiony 26.10.1944
Typ Nagara, liczba jednostek w typie 6
Wyporność 5 088, pełna 5 832 ts
Wymiary d-162,99 s-14,76 z-4,9 m
Uzbrojenie 7>5x140, 2x127, 2x40 > 10x25, 10x13,2 mm
Pancerz pb 60, pp 30 mm
Prędkość maks. 36 w
Załoga 438

l

Kinu w styczniu 1937 roku, po przeniesieniu katapulty
Picture: Combined Fleet
Podobnie jak Niemcy czy Włochy, Japonia przez lata trzymała się jednego wzoru lekkiego krążownika, rozwijanego i udoskonalanego w latach 1917-1925 i reprezentowanego przez cztery kolejne typy: Tenryu, Kuma, Nagara i Sendai. Potem, za sprawą uzgodnień traktatowych, budowa krążowników tej serii ustała, chociaż wcześniej zdążono wprowadzić do służby jedyny w swoim typie, eksperymentalny lekki krążownik Yubari (1923), który trzynaście lat później stał się punktem wyjścia przy projektowaniu nowych, bardziej nowoczesnych okrętów. I wtedy i potem we flocie japońskiej lekkim krążownikom przypisywano przede wszystkim rolę przewodników flotylli, czyli okrętów mających współpracować ściśle z niszczycielami i realizujących zadania typowe dla niszczycieli (inaczej, niż w US Navy czy, zwłaszcza, Royal Navy, gdzie rola lekkich krążowników była znacznie szerzej definiowana).
Typ Nagara był początkowo określany jako "zmodyfikowany typ Kuma", niemniej już po zatwierdzeniu pierwszych trzech jednostek zdecydowano się na jego przeprojektowanie i w konsekwencji wyróżnienie w osobną grupę. Chociaż nadal mocno podobne do poprzedników i oparte na takim samym kadłubie, otrzymały wyższą wolną burtę oraz lżejsze nadbudówki, jako pierwsze zostały też od początku dostosowane do użycia nowego typu torpedy kalibru 610 mm - Typu 93, który zyskał później nazwę Długiej Lancy. Wyraźnym novum była także konstrukcja mostka, który krył hangar dla wodnosamolotu. Początkowo sytuowano przed nim dziesięciometrową platformę, w późniejszym okresie zastąpioną katapultą. Rozwiązanie (podobne do zastosowanego na krążowniku Dragon) nie utrzymało się długo - w ramach przebudowy latach 1929-1934 katapulty zostały przeniesione na śródokręcie.

Pokład dziobowy Kinu ww wrześniu 1931 roku
Picture: Militaryimages.net
Spośród planowanych początkowo dziewięciu krążowników typu Nagara zbudowano ostatecznie sześć, z których żaden nie przetrwał wojny. Jako pierwszy, już w październiku 1942 roku, zatopiony został podczas walk o Wyspy Salomona Yura. W sierpniu 1944 zatonęły storpedowane Natori (koło wyspy Samar) oraz Nagara (u brzegów Japonii). W październiku tego samego roku uległy podczas walk o Filipiny Kinu i Abukuma. Jako ostatni poległ w kwietniu koło 1945 Isuzu, osaczony koło Sumbawy przez grupę okrętów podwodnych US Navy działających w rejonie Indonezji.
l

Kinu w początkowym okresie służby
Picture: Combined Fleet
Kinu rozpoczął służbę z niejakimi problemami, już po roku trafiając ponownie do stoczni dla wymiany wszystkich czterech turbin, które okazały się być wadliwe. W latach trzydziestych pełnił przez jakiś czas funkcję okrętu szkolnego, w 1937 roku wchodząc w skład sił morskich wspierających operacje japońskie w Chinach. Gdy druga wojna światowa zawitała na Daleki Wschód, Kinu został skierowany do osłony operacji desantowych w Malajach: pod Kuantanem, w Brunei i w Sarawaku na Borneo. Potem został przesunięty na Morze Jawajskie, gdzie został lekko uszkodzony podczas ataku lotniczego. Był też atakowany przez okręt podwodny USS S-38, ale cała, złożona z czterech torped salwa chybiła. W marcu 1942 został na stałe przypisany do akwenu Morza Celebes, w kwietniu biorąc udział w ataku na Nową Gwineę. Po miesięcznym pobycie w stoczni w Kure powrócił na Morze Jawajskie, z początkiem sierpnia 1943 ponownie trafiając do stoczni w Kure, gdzie został poddany sporym modyfikacjom. Usunięto wówczas z okrętu katapultę, wzmocniono uzbrojenie przeciwlotnicze, dodano wyrzutnie bomb głębinowych i zamontowano radar. Prace zakończyły się w połowie października 1943 roku, po czym krążownik powrócił niezwłocznie do swojej roli "konia roboczego", ponownie zajmując się transportowaniem ludzi i sprzętu w rejonie Singapuru i Holenderskich Indii Wschodnich.

Kinu u brzegów Kiusiu w 1931 roku
Picture: Mikasa Memorial Museum via Wikipedia
Gdy w maju 1944 roku siły amerykańskie rozpoczęły działania ofensywne na Nowej Gwinei, Kinu wszedł w skład zespołu mającego wzmocnić obronę wyspy Biak, jednak operacja ta została odwołana na wieść o desancie na Saipanie. Kolejnym przydział krążownika wiązał się z próbą obrony Filipin pod koniec września 1944 roku. Działając wraz z niszczycielem Uranami otrzymał 25 października rozkaz eskortowania transportowców wojska z Cayaganu do Manili. Oba okręty też przyjęły sporo ludzi na pokład (w przypadku Kinu aż 347), niemniej już następnego dnia stały się obiektem ataków samolotów z lotniskowców eskortowych US Navy (USS Natoma Bay, USS Marcus Island i USS Manila Bay). Trafiony kilkunastoma rakietami Uranami zatonął koło południa, Kinu zaś otrzymał w kilku nalotach trzy bezpośrednie trafienia bombami, które wyłączyły tylną maszynownię i wywołały pożary na pokładzie. Uszkodzony dodatkowo bliskimi wybuchami, które zmasakrowały poszycie na lewej burcie, o 17:30 krążownik nabrał silnego przechyłu i zatonął rufą, niemniej towarzyszące mu transportowce uratowały większość załogi oraz przewożonych żołnierzy.
l
Podobnie, jak w przypadku wraków krążowników Nachi i Kumano, także i wrak Kinu został jeszcze podczas wojny spenetrowany przez nurków działających na rozkaz dowództwa Floty Pacyfiku. Była to nawet ta sama ekipa, działająca z pokładu okrętu ratowniczego USS Chanticleer. Wrak został zlokalizowany 15 lipca 1945 roku 71 kilometrów na południe od wyspy Masbate na głębokości 45 metrów w Kanale Jintotolo (łączącym morze Visayan z morzem Sibuyan). Kadłub spoczął na dnie z przechyłem 90 stopni na lewą burtę, przełamany zaraz za mostkiem i z widocznymi śladami demolujących trafień oraz bliskich eksplozji w przedniej i środkowej części okrętu. Mostek pozostał jednak nietknięty, co pozwoliło na wydobycie czterech maszyn kodujących oraz licznych dokumentów. Natrafiono też na lewej burcie na ślad eksplozji torpedy, o czym nie było mowy w raporcie o zatopieniu okrętu.
Brak informacji, aby ktokolwiek dotarł później do wraku i tym samym trudno powiedzieć cokolwiek o jego obecnym stanie. Jest wprawdzie wyliczany pośród atrakcji nurkowych Filipin, co jednak nie musi niczego dowodzić, gdyż brak w sieci doniesień, jakoby ktoś miał do niego dotrzeć, chociaż teoretycznie powinien być obiektem względnie łatwo dostępnym.
l
Kinu w Wikipedii
Zapis ruchów krążownika Kinu: Combined Fleet
Informacja o wraku krążownika na stronie (tak w połowie tekstu): Combined Fleet
l
Copyright © 2019 by Estraven