USS Utah (BB-31)
l
  Rozpoczęcie budowy 09.03.1909
Wodowanie 23.12.1909
W służbie od 31.08.1911
Modernizacje 1925-27, od 01.07.1931 okręt-cel AG-16
Zatopiony 07.12.1941 (skreślony 05.09.1944)
Jednostki siostrzane Florida
Wyporność 1914: 21825 t
Wymiary d-159 s-26,9 z-8,6 m
Uzbrojenie 1914: 10x305, 16x127
Pancerz pb 279
Prędkość maks. 1914: 20,75 w
Załoga 1041
l
 
Indeks

Aktualnosci

Capital Ships
Utracone OL
Utracone L

Arizona
Audacious
Graf Zeppelin
Hood
Kirishima
Oriskany
Royal Oak
Tirpitz
Utah
Yamashiro
Yamato
Yorktown
USS Utah należał do trzeciej pary amerykańskich drednotów, w niewielkim stopniu unowocześnionych wobec poprzedniego typu "Delaware", chociaż jako pierwsze ciężkie okręty US Navy były one napędzane turbinami parowymi. Służbę rozpoczął przed pierwszą wojną światową, we Flocie Atlantyku. W 1914 wziął udział w operacji lądowania wojsk amerykańskich pod Vera Cruz w Meksyku. W 1918 skierowany został na wody europejskie, gdzie pozostał do końca roku, aby po powrocie do Bostonu rozpocząć rutynową służbę, która obejmowała cykle szkolenia i kurtuazyjne wizyty w obcych portach.
W latach 1925-27 poddany został (wraz ze swoim bliźniakiem) modernizacji polegającej na wymianie kotłów z węglowych na opalane ropą, dodaniu "bąbli" przeciwtorpedowych, wzmocnieniu pancerza pokładowego i przeniesieniu na wyższe pokłady części stanowisk artylerii średniego kalibru. Znacznie zmieniła się również sylwetka okrętu. W tej postaci służył do 1930 roku, kiedy na mocy traktatu londyńskiego doszło do dalszej redukcji flot liniowych. Nie poddano go jednak złomowaniu, jak stało się to w 1931 roku z USS Florida.
1 lipca 1931 przemianowano go na jednostkę pomocniczą (AG-16) i rozpoczęto przebudowę na sterowany radiem ruchomy cel. Prace trwały blisko rok. Zamontowane na okręcie, bardzo nowoczesne jak na owe czasy urządzenia, pozwalały na zdalne sterowanie z innej jednostki pływającej albo z samolotu, dowolne zmiany kursu i szybkości oraz stawianie zasłony dymnej. Pozbawiony został równocześnie uzbrojenia, chociaż pod koniec lat trzydziestych ustawiono na pokładzie USS Utah pewną liczbę baterii przeciwlotniczych.
l
Na początku czerwca 1932 okręt przeszedł przez Kanał Panamski na Pacyfik i wszedł w skład pierwszej eskadry szkolnej stacjonującej w San Pedro w Kalifornii. Przez nastąpne lata służył jako cel dla lotnictwa, holownik tarcz podczas strzelań artyleryjskich oraz obiekt pozorowanych ataków okrętów podwodnych. Dla oszczędzenia konstrukcji pokład wyłożono dodatkowo drewnianymi belkami. Załoga składała się z blisko 500 osób, które pozostawały na okręcie podczas ataków, chroniąc się głęboko w opancerzonych częściach jednostki.
W czerwcu 1935 został skierowany na Hawaje, aby w sierpniu tego samego roku stać się szkolną jednostką przeciwlotniczą. W maju 1941 powrócił na Zachodnie Wybrzeże i podczas trzymiesięcznego pobytu w stoczni otrzymał nowe uzbrojenie złożone z dział kalibru 127 mm (ustawionych między innymi na wieżach dawnej artylerii głównej), dwudziestomilimetrowych działek i ciężkich karabinów maszynowych. Przed ponownym skierowaniem na Hawaje we wrześniu 1941 dostał jeszcze szary, wojenny kamuflaż.
Dzień przed japońskim atakiem na Pearl Harbor USS Utah powrócił z kolejnych ćwiczeń i zacumował u zachodniego brzegu wyspy Ford. Rankiem 7 grudnia stał się obiektem ataków lotników japońskich, którym musiał jawić się z powietrza jako pełnowartościowy pancernik - chociaż na odprawach byli uprzedzani, aby "omijać Utah". Pierwsza torpeda trafiła okręt o 8.01, chwilę później druga eksplodowała niemal w tym samym miejscu. O 8.04 Utah miał już 40 stopni przechyłu.
Niezwłocznie zarządzono opuszczenie okrętu, który o 8.12 przewrócił się przez lewą burtę i zaraz zatonął do góry stępką, wbijając się nadbudówkami w dno. Wraz z pancernikiem zginęło 58 ludzi. Już w 1942 roku podjęto badania wraku, aby ocenić szanse na jego podniesienie. Ponieważ kadłub nie był w dość dobrym stanie, aby napełnić go skutecznie sprężonym powietrzem, postanowiono skorzystać z tej samej metody, która sprawdziła się przy prostowaniu wraku USS Oklahoma. Najpierw jednak odcięto niektóre elementy i usunięto ze zbiorników zapasy ropy.
l
l
Prace postępowały niespiesznie do początków 1944 roku. Zespół 17 wyciągarek elektrycznych połączonych z okrętem całym systemem lin zdołał niemal wyprostować kadłub, gdy pojawiły się problemy. Pancernik, który dotąd pewnie opierał się o dno, jakby "stracił przyczepność" i zaczął ślizgać się w kierunku brzegu. Po analizie sytuacji i oszacowaniu kosztów dalszych prac, uznano że w warunkach wojennych byłoby to wyrzucanie pieniędzy. W marcu 1944 wszelkie działania wydobywcze zostały przerwane i pancernik pozostał na miejscu, z przechyłem 38 stopni.
Do pomysłu usunięcia wraku z basenu portowego powrócono w 1956 roku. Szybko jednak okazało się, że operacja kosztowałaby co najmniej 4 miliony dolarów i musiałaby potrwać ze dwa i pół roku. Wyrażano także poważne wątpliwości, czy godzi się tak tratować morski grobowiec ponad pięciu dziesiątków osób. Ostatecznie doprowadziło to w 1972 roku do wzniesienia na nabrzeżu wyspy Ford pomnika ku czci poległych. Obecnie wrak USS Utah jest uznawany oficjalnie za grób wojenny i podlega ochronie tak samo, jak spoczywający po drugiej stronie wyspy wrak pancernika USS Arizona.
l
Artykuł o USS Utah w Wikipedii
Strona USS Utah Association http://www.ussutah.org/DEfault.htm
Historia USS Utah http://home.comcast.net/~kd7swl/uss-utah/
l
Copyright © 2007 by Estraven