HIJMS Haguro (1928)
l
 
Indeks

Aktualnosci
Capital Ships

Nieco historii
Utracone K

Aboukir
Adm. Graf Spee
Adm. Nachimow
Alb. da Barbiano
Alb. da Giussano
Argyll
Armando Diaz
Ashigara
Astoria
Atlanta
Black Prince
Blücher (1937)
Brummer
Canberra
Charybdis
Chokai
Cöln (1909)
Cöln (1916)
Cressy
Defence
De Ruyter
Dmitrij Donskoj
Dragon
Drake
Dresden (1907)
Dresden (1917)
Durban
Edinburgh
Elbing
Emden
Exeter
Frankfurt
Frauenlob
Furutaka
G. d. Bande Nere
Haguro
Hampshire
Helena
Hogue
Houston
Indianapolis
Java
Jintsu
Juneau
Karlsruhe
Kinu
Königsberg
Kuma
Kumano
Maine
Mainz
Manchester
Maya
Midilli
Mogami
Nachi
Neptune
Northampton
Nürnberg (1916)
Pallada
Perth
Prinz Eugen
Quincy
Raleigh
Rochester
Rostock
Sakawa
Sydney
Vincennes
Warrior
Wiesbaden
Wilkes-Barre

Położenie stępki 16.03.1925
Wodowanie 24.03.1928
W służbie od 25.04.1929
Modernizacje 1936, 1941
Zatopiony 16.05.1945
Typ Myoko, liczba jednostek w typie 4
Wyporność 13 500, pełna 14 934 ts
Wymiary d-201,7 s-20,73 z-6,32 (max) m
Uzbrojenie 10x203, 8x127, 8x13,2 mm
Pancerz pb 100, pp 37 mm
Prędkość maks. 35,6 w
Załoga 773

l

Haguro około 1931 roku
Picture: US Navy Photo #NH 88373, Naval History and Heritage Command, via Wikipedia
Typ Myoko miał być początkowo tylko rozwinięciem typu Aoba, drugiego typu japońskich krążowników uzbrojonych w działa kalibru 200 mm (7,874 cala), w latach dwudziestych nie zwanych jeszcze ciężkimi krążownikami, ponieważ termin ten pojawił się w użyciu dopiero w 1930 roku, po konferencji londyńskiej. Niemniej już konferencja waszyngtońska nałożyła na krążowniki limit 10 tysięcy ton lekkiej wyporności i pierwsze dwa typy japońskich powojennych krążowników nie przekraczały tej granicy. Pierwszy projekt typu Myoko był dość bliski poprzednikom i mieścił się w limicie, wszelako później doszła do głosu polityka, a dokładnie żądania maksymalnego powiększenia potencjału bojowego nowych okrętów.
Wczesny projekt kładł nacisk na poprawę ochrony przeciwtorpedowej przy jednoczesnej rezygnacji z wyrzutni torpedowych na pokładzie i powiększeniu liczby dział artylerii głównej do dziesięciu. Czynniki oficjalne musiały się jednak wtrącić, skutkiem czego najpierw wyrzutnie torpedowe zostały przywrócone, potem zwiększono ich liczbę do dwunastu. Ponadto wzmocniono jeszcze artylerię przeciwlotniczą i na tym etapie krążowniki przekroczyły już limit wyporności o prawie 1 500 ton. Nachylony 12 stopni na zewnątrz pas pancerny został uzupełniony przez bąble przeciwtorpedowe, Zaadaptowana z nieukończonych krążowników liniowych typu Amagi siłownia z opalanymi wyłącznie ropą kotłami pozwalała na osiąganie prędkości powyżej 35 węzłów. Do tego wszystkiego doszła jeszcze katapulta z stanowiskami dla dwóch wodnopłatowców. W chwili wejścia do służby jednostki typu Myoko były najpotężniejszymi krążownikami na świecie, chociaż w związku z masywną bryłą pomostu miały niejakie problemy ze statecznością, czemu próbowano zaradzić w połowie lat trzydziestych poprzez powiększenie bąbli przeciwtorpedowych. Kolejne modernizacje zwiększyły jeszcze wyporność wszystkich czterech okrętów, chociaż oficjalnie aż do końca wojny utrzymywano, jakoby mieściła się ona w traktatowych granicach.

Haguro podczas budowy w stoczni w Nagasaki, 20.10.1928
Photobook: Warships of the Imperial Japanse Navy, Kojin-sha, 1989
Typ Myoko stał się wzorem dla kilku kolejnych typów japońskich krążowników, tak ciężkich, jak i lekkich (zwłaszcza Takao i Mogami), oraz wpłynął pośrednio na kształt projektów opracowywanych w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Z czterech jednostek tylko jedna przetrwała wojnę, mocno zresztą uszkodzona. Lata do pierwszej modernizacji spędziły w jednym dywizjonie krążowników, potem ich losy się rozeszły.
l

Haguro w marszu z dużą prędkością w kwietniu 1936 roku
Picture: US Navy Photo #NH 73016, Naval History and Heritage Command
W okresie przedwojennym najważniejszym wydarzeniem w karierze Haguro (poza dwoma modernizacjami, rzecz jasna) była zapewne wizyta cesarza, którzy spędził jedną noc na pokładzie w październiku 1930 roku. Działania wojenne zaczęły się dla krążownika od udziału Operacji "M" - inwazji na południowe Filipiny, a konkretnie desantu w okolicach Lagaspi, a następnie Davao. Po krótkiej wizycie w stoczni wziął w pierwszej połowie lutego wziął udział w ataku na Celebes i opanowaniu miasta Makasar. 27 lutego wziął udział w bitwie na Morzu Jawajskim, najpierw poważnie uszkadzając ogniem artyleryjskim krążownik HMS Exeter, potem torpedując krążowniki Java i De Ruyeter, które po kilku godzinach zatonęły. Na koniec 1 marca wziął udział w zatopieniu HMS Exeter. W kwietniu został włączony do bezskutecznego pościgu za zespołem admirała Halseya po zbombardowaniu Japonii przez startujące z pokładu USS Hornet samoloty B-25, w maju należał do osłony lotniskowców podczas bitwy na Morzu Koralowym, w czerwcu do osłony grupy inwazyjnej podczas bitwy o Midway. Na przełomie czerwca i lipca został skierowany do wsparcia operacji na Aleutach, po czym w sierpniu trafił na Wyspy Salolomona, gdzie wziął udział w walkach o Guadalcanal, zaś w styczniu 1943 roku osłaniał ewakuację japońskich oddziałów z tej wyspy. Można powiedzieć, że był jednym z "koni roboczych" Połączonej Floty.

Haguro w Rabaulu podczas ataku samolotów US Army Air Force, 2 listopada 1943 roku
Picture: Official U.S. Army Air Force photograph #NH 95558, from the collections of the U.S. Naval Historical Center via Wikipedia
W 1943 roku krążył sporo między Truk a japońskimi garnizonami na Pacyfiku, przewożąc wojsko i zapatrzenie i dopiero z początkiem listopada wziął udział w bitwie w Zatoce Cesarzowej Augusty, odnosząc niewielkie uszkodzenia. Potem udało mu się jeszcze przetrwać bitwę na Morzu Filipińskim, bitwę na Morzu Sibujan i bitwę w Zatoce Leyte, z których ponownie wyszedł bez poważnych szkód. Wiosną 1945 roku został skierowany w rejon Malajów, gdzie wyznaczono mu rolę okrętu zaopatrującego oddziały lądowe walczące w Holenderskich Indiach Wschodnich i Zatoce Bengalskiej. Bazował wówczas w Singapurze i stamtąd wychodził w kolejne rejsy. Poznawszy jego "rozkład jazdy" Royal Navy przygotowała w połowie maja pułapkę pod nazwą kodową "operacja Dukedom" i pułapka za zadziałała 16 maja. Dysponujące całkiem dobrym sprzętem radarowym brytyjskie niszczyciele przeprowadziły nocną akcję w stylu tych, w których Połączona Flota była tak dobra w pierwszym okresie wojny. Haguro zdołał wprawdzie uszkodzić poważnie niszczyciel HMS Saumarez, sam jednak otrzymał osiem trafień torpedami (i sporo pociskami z dział) i zatonął o 2:06 w cieśninie Malacca, 55 mil na południowy zachód od wyspy Penang. Był ostatnią większą japońską jednostką zatopioną podczas II wojny światowej. Niszczyciel Kamikaze uratował następnego dnia 320 osób, około 900 z obecnych na pokładzie poległo wraz z krążownikiem.
l

Rury głosowe w kabinie radiowej Haguro
Picture: Kevin Denlay

Dziobowa wieża dział 203 mm
Picture: Expedition "Operation Dukedom"
Wrak Haguro został zlokalizowany i zidentyfikowany 1 grudnia 2002 roku przez grupę nurków działających z MV Empress (w tym samym rejsie odszukali też wraki krążowników DeRuyter i Java). W ekspedycji uczestniczył australijski fotoreporter Kevin Denlay, który powrócił do Haguro 4 marca 2003 roku. Jego kolejna wizyta miała miejsce w grudniu 2010 roku. Można sądzić, że wcześniej i później zjawiało się na wraku krążownika także trochę innych gości, w tym jakaś część całkiem nieproszonych. W 2014 roku ustalono, że wrak został w sporym stopniu naruszony przez grasujących w Indonezji i okolicach złomiarzy, którzy krótko później dali o sobie znać także na obszarze Morza Jawajskiego.

Rysunek przedstawiający wrak Haguro w 2010 roku
Source: Expedition "Operation Dukedom"
Krążownik spoczął na równej stępce na głębokości 67 metrów i jak zauważyli jego odkrywcy, był jak najbardziej rozpoznawalny, chociaż trafienia torpedami naruszyły poważnie strukturę kadłuba. Cztery z pięciu wież pozostały na swoich miejscach, chociaż wieża B nie miała dział (usuniętych jeszcze po uszkodzeniu wieży podczas bitwy w zatoce Leyte). Wieża A została wyrwana z barbety i spoczęła obok kadłuba, z lufami w wycelowanymi w górę. Część dziobowa do pierwszej barbety została na tyle zmasakrowana trafieniami, że praktycznie się zapadła. Rufa okrętu, jakkolwiek z zachowanymi śrubami, została niemal oddzielona od reszty kadłuba, także najpewniej na skutek eksplozji głowic torped, i zaległa połączona zeń tylko luźnymi blachami. Obie rufowe wieże znaleziono nietknięte i w położeniu zerowym. Podobnie, jak w większości podobnych przypadków, wrak stracił maszty, kominy i górną część pomostu.
l
Zapis ruchów Haguro: Combined Fleet
Raport z oględzin wraku Haguro: Expedition "Operation Dukedom" 2010
Kevin Denlay o wrakach Malezji i Indonezji: WW2 Wrecks
Galeria zdjęć z nurkowania do wraku: SmugMug
Informacja prasowa o nielegalnym złomowaniu wraków japońskich okrętów w Malezji: The Sun
l
Copyright © 2018 by Estraven